Views: 26

காணாமலாக்கப்பட்டோரின் தாய்மார்களுக்கு நீதி எப்போது?

சர்வதேச காணாமலாக்கப்பட்டோர் தினம் – ஆகஸ்ட் 30

ஒரு பழைய புகைப்படத்தை கையில் ஏந்தியபடி, கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு தாய். அவளுடைய கைகளில் இருப்பது வெறும் ஒரு புகைப்படமல்ல; பல ஆண்டுகளாகத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் தனது பிள்ளையின் அடையாளம். அந்தப் புகைப்படத்தில் உறைந்திருக்கும் இளமைக்கும், அதன் முன்னால் முதுமையடைந்து நிற்கும் தாயின் முகத்திற்கும் இடையில் பல வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. ஆனால் அந்தத் தாயின் கேள்வி மட்டும் மாறவில்லை: “என் பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது?”

ஆகஸ்ட் 30ஆம் தேதி உலகம் முழுவதும் சர்வதேச காணாமலாக்கப்பட்டோர் தினமாக அனுசரிக்கப்படுகிறது. காணாமலாக்கப்பட்டவர்களை நினைவுகூர்வதற்கான நாள் மட்டுமல்ல இது; அவர்களைத் தேடி இன்னும் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் குடும்பங்களின் உரிமைகளை நினைவூட்டும் நாளுமாகும். உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் போர்கள், அரசியல் அடக்குமுறைகள், கட்டாயக் காணாமலாக்கல்கள், இனவாத வன்முறைகள் மற்றும் புலம்பெயர்வு போன்ற காரணங்களால் எண்ணற்ற மனிதர்கள் தங்கள் குடும்பங்களிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

ஆனால் ஒரு மனிதர் காணாமல் போனதை ஒரு புள்ளிவிவரமாக பதிவு செய்வது எளிது. அந்த எண்ணுக்குப் பின்னால் இருக்கும் குடும்பத்தின் வாழ்க்கையை அளவிடுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. காணாமலாக்கப்பட்ட ஒருவரின் வீட்டில் காலியான ஒரு நாற்காலி மட்டும் எஞ்சுவதில்லை. எதிர்பார்ப்பு அங்கே தினசரி வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகிவிடுகிறது. கதவு திறக்கும் ஒவ்வொரு சத்தமும் ஒரு நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது. தொலைபேசி ஒலிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு செய்தி வந்திருக்குமோ என்ற எதிர்பார்ப்பு எழுகிறது. ஆண்டுகள் கடந்தாலும், “இனி அவர் திரும்பமாட்டார்” என்று உறுதியாகச் சொல்லக்கூடிய நிலை குடும்பத்திற்கு கிடைப்பதில்லை.

இதுவே காணாமலாக்கலின் தனித்துவமான கொடுமை. மரணத்தை உறுதிப்படுத்தும் செய்தி கூட இல்லாமல், ஒருவர் இல்லாத வாழ்க்கையை வாழ வேண்டிய நிலை. துயரப்படுவதற்கும் நம்பிக்கையை கைவிடுவதற்கும் இடையில் குடும்பங்கள் சிக்கிக்கொள்கின்றன. இதனால் காணாமலாக்கம் ஒரு தனிநபருக்கு எதிரான குற்றமாக மட்டும் முடிவதில்லை; அது அந்த மனிதரின் குடும்பத்தையும் நீண்டகாலமாகத் தண்டிக்கிறது.

இந்த உலகளாவிய பிரச்சினையின் தீவிரமான அனுபவம் இலங்கையிலும் காணப்படுகிறது. பல தசாப்தங்களாக நடைபெற்ற போர் மற்றும் அரசியல் வன்முறைகளின் பின்னணியில் காணாமலாக்கப்பட்ட தங்களுடைய உறவினர்களைத் தேடி வடக்கு மற்றும் கிழக்கைச் சேர்ந்த குடும்பங்கள் தொடர்ந்து போராடி வருகின்றன. குறிப்பாக காணாமலாக்கப்பட்டவர்களின் தாய்மார்கள், தங்கள் வயதையும் உடல்நலத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், தெருக்களிலும் பொது இடங்களிலும் போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வருகின்றனர்.

அவர்களின் போராட்டத்தை வெறும் “கடந்த காலத்தின் ஒரு பிரச்சினை” என்று கூறிவிட முடியாது. ஏனெனில் அவர்களுக்குப் போரின் முடிவு, அவர்களின் கேள்விகளின் முடிவாக இருக்கவில்லை. போர் முடிந்து ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டாலும், “யார் அவர்களை அழைத்துச் சென்றார்கள்?”, “எங்கே வைத்திருந்தார்கள்?”, “அவர்களுக்கு என்ன நடந்தது?”, “அவர்கள் உயிரோடு இருக்கிறார்களா?” என்ற கேள்விகளுக்கு பல குடும்பங்களுக்கு இன்னும் தெளிவான பதில் கிடைக்கவில்லை.

இங்கேதான் அரசின் பொறுப்பு தொடங்குகிறது. காணாமலாக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களுக்கு ஆறுதல் வார்த்தைகள் அல்லது புதிய விசாரணைக் குழுக்கள் மட்டும் போதாது. உண்மையை கண்டறிவதற்கான சுயாதீனமான விசாரணைகள், அரச நிறுவனங்களிடம் உள்ள ஆவணங்களை வெளிப்படுத்துதல், தடயங்களைப் பாதுகாத்தல், சாட்சிகளைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் குற்றங்களுக்குப் பொறுப்பானவர்களை சட்டத்தின் முன் நிறுத்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகள் அவசியம். உண்மை வெளிவராமல் நல்லிணக்கம் பற்றிப் பேசுவது கூட முழுமையற்றதாகவே இருக்கும்.

ஏனெனில் ஒரு குடும்பத்திற்கு நீதி என்பது பண இழப்பீட்டுடன் முடிவதில்லை. “உங்கள் மகன் காணாமல் போயுள்ளார்” என்ற பதிவை வழங்குவதும் போதாது. அந்தக் குடும்பம் அறிய விரும்புவது அவர் எங்கே சென்றார் என்பதையும், அவருக்கு என்ன நடந்தது என்பதையும். அவர் இறந்திருந்தால், அவரது உடலைத் தேடி கண்டுபிடித்து, அடையாளம் கண்டு, கண்ணியமான முறையில் அடக்கம் செய்யும் உரிமையும் அந்தக் குடும்பத்திற்கு உள்ளது. அவர் உயிருடன் இருந்தால், அவரை கண்டுபிடித்து குடும்பத்துடன் மீண்டும் இணைப்பது அரசின் கடமை.

இதே வலி உலகின் பல பகுதிகளிலும் வேறு வடிவங்களில் தொடர்கிறது. போர் பகுதிகளில் காணாமல் போனவர்கள், அரசியல் காரணங்களால் கைது செய்யப்பட்டு பின்னர் தடயமின்றி போனவர்கள், எல்லைகளை கடக்கும் போது காணாமல் போன குடியேற்றவாசிகள், கடலில் உயிரிழந்தவர்கள் — இவர்களின் குடும்பங்கள் வாழும் அனுபவங்களில் ஒரு பொதுவான கேள்வி இருக்கிறது: “எங்களுக்கு உண்மை எப்போது கிடைக்கும்?”

அதனால் சர்வதேச காணாமலாக்கப்பட்டோர் தினம் கடந்த காலத்தை மட்டும் நினைவுகூர வேண்டிய நாள் அல்ல. காணாமலாக்கம் மீண்டும் நடைபெறாத உலகத்தை உருவாக்க வேண்டிய அவசியத்தையும் அது நினைவூட்டுகிறது. எந்த அரசாக இருந்தாலும், எந்தப் போராக இருந்தாலும், எந்த அரசியல் காரணமாக இருந்தாலும் ஒரு மனிதரை அவரது குடும்பத்திடமிருந்து தடயமின்றி பறித்துச் செல்வதற்கான உரிமை யாருக்கும் இருக்க முடியாது.

புகைப்படத்தை கையில் பிடித்திருக்கும் அந்தத் தாயின் வயது அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறது. ஆனால் புகைப்படத்தில் இருக்கும் மகனின் வயது அப்படியே இருக்கிறது. இதுவே காணாமலாக்கத்தின் மிக வேதனையான காட்சி. தாய் முதுமையடைகிறார்; மகன் புகைப்படத்தில் இளமையாகவே இருக்கிறார்; ஆனால் உண்மை மட்டும் இன்னும் வரவில்லை.

ஆகஸ்ட் 30 அன்று அந்தப் புகைப்படங்களை மீண்டும் நாம் பார்க்கும்போது, அவர்களை நினைவுகூர்வது மட்டும் போதாது. அந்தப் புகைப்படங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் கேள்விகளையும் கேட்க வேண்டும். காணாமலாக்கப்பட்டவர்களுக்கு என்ன நடந்தது? அவர்களின் குடும்பங்களுக்கு உண்மை எப்போது கிடைக்கும்? பொறுப்புக்கூறல் எப்போது உறுதி செய்யப்படும்?

ஒரு தாயின் கையில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படம், கடந்த காலத்தின் நினைவுச் சின்னம் அல்ல. அது இன்னும் பதில் கிடைக்காத ஒரு கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு விடை கிடைக்கும் வரை — காணாமலாக்கப்பட்டோரின் போராட்டமும் முடிவடையாது.