இந்திய இளைஞர் எழுச்சி கல்வி ஊழலிலிருந்து தேசிய அரசியல் இயக்கமாக!

ஜூலை 26 அன்று இந்தியாவின் கல்வி அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் தனது பதவியை ராஜினாமா செய்ததாக அறிவிக்கப்பட்டபோது, நாடு முழுவதும் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் பொதுமக்களும் அதனை ஒரு வரலாற்று வெற்றியாகக் கொண்டாடினர். வெறும் ஒரு அமைச்சரின் ராஜினாமா மட்டுமல்ல; பல ஆண்டுகளாகக் குவிந்திருந்த இளைஞர்களின் கோபம், விரக்தி மற்றும் சமூக அதிருப்தி அரசை பின்வாங்கச் செய்த ஒரு அரசியல் தருணமாக இது மாறியது. ஜூலை 18 முதல் வெறும் எட்டு நாட்களில், இந்தியா முழுவதும் மாணவர் பேரணிகள், ஆர்ப்பாட்டங்கள், பொதுக்கூட்டங்கள் மற்றும் மிகப்பெரிய மக்கள் திரள்கள் உருவாகின.

இந்த இயக்கத்தின் விதை மே 15 அன்று விதைக்கப்பட்டது. இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி சூர்யகாந்த், வேலைவாய்ப்பின்றி போராடிக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களையும் சமூக செயற்பாட்டாளர்களையும் “கரப்பான் பூச்சிகள்” என்று அவமதித்துப் பேசியது நாடு முழுவதும் எதிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. இந்த அவமதிப்பிற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக அரசியல் தொடர்பாடல் நிபுணர் அபிஜித் திப்கே சமூக ஊடகங்களில் நையாண்டி அரசியல் முயற்சியாக Cockroach Janata Party (CJP) என்ற தளத்தை உருவாக்கினார். சில நாட்களிலேயே இந்த முயற்சிக்கு கோடிக்கணக்கான இளைஞர்கள் ஆதரவு தெரிவித்தனர். ஆரம்பத்தில் ஒரு இணையப் பிரச்சாரமாக இருந்த இது, விரைவில் NEET தேர்வுக் கேள்வித்தாள் கசிவு, தேசியத் தேர்வுகளில் நடைபெற்ற முறைகேடுகள் மற்றும் கல்வி அமைப்பின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையிழப்பை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் இயக்கமாக வளர்ந்தது.

NEET தேர்வு இந்தியாவில் மருத்துவக் கல்விக்கான மிகக் கடினமான நுழைவுத் தேர்வுகளில் ஒன்றாகும். பல ஆண்டுகள் உழைத்து, குடும்பங்கள் பெரும் பொருளாதாரச் சுமையை ஏற்று மாணவர்கள் இந்தத் தேர்விற்குத் தயாராகின்றனர். ஆனால் கேள்வித்தாள் கசிவு மற்றும் தேர்வு முறைகேடுகள், இலட்சக்கணக்கான மாணவர்களின் எதிர்காலத்தை கேள்விக்குறியாக மாற்றின. இதனால் கல்வி அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதானின் ராஜினாமாவை கோரி நாடு முழுவதும் அதிருப்தி உருவானது.

ஜூன் 6 அன்று முதல் ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெற்றது. அதன் பின்னர் ஜூன் 20 முதல் டெல்லியில் உள்ள ஜந்தர் மந்தரில் காலவரையற்ற அமர்வு போராட்டம் தொடங்கப்பட்டது. கல்வி சீர்திருத்த செயற்பாட்டாளர் சோனம் வாங்சுக் ஜூன் 28 அன்று உண்ணாவிரதத்தில் இணைந்தது இந்த இயக்கத்திற்கு கூடுதல் கவனத்தை ஈர்த்தது. இதேவேளை, ஜூலை 20 அன்று பாராளுமன்றத்தை நோக்கி மாபெரும் பேரணி நடத்தப்படும் என அறிவிக்கப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் பிரதான ஊடகங்கள் இந்த இயக்கத்தை பெரிதாகக் கவனிக்கவில்லை என்றாலும், சமூக ஊடகங்கள் வழியாக இளைஞர்களிடையே அது வேகமாகப் பரவியது.

இயக்கத்தின் உண்மையான திருப்புமுனை ஜூலை 20 அன்று நிகழ்ந்தது. பாராளுமன்றத்தை நோக்கி அமைதியாகப் பேரணியாக வந்த மாணவர்கள் மீது காவல்துறை கடுமையான தடியடி, பெருமளவிலான கைது நடவடிக்கைகள் மற்றும் வன்முறைகளை மேற்கொண்டது. மாணவர்கள் தெருக்களில் விரட்டப்பட்டனர்; சமூக ஊடகங்களில் பரவிய காணொளிகள் நாடு முழுவதும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தின. போராட்டத்தை அடக்குவதே அரசின் நோக்கமாக இருந்தபோதிலும், அந்த வன்முறையே இந்த இயக்கத்தை தேசிய அளவிலான மக்கள் எழுச்சியாக மாற்றியது.

காவல்துறையின் தாக்குதலுக்குப் பிறகு, மாணவர்கள் மட்டும் அல்லாமல் பொதுமக்கள், பெற்றோர், ஆசிரியர்கள் மற்றும் சமூகத்தின் பல்வேறு தரப்பினரும் இந்த இயக்கத்துடன் இணைந்தனர். ஜந்தர் மந்தர் நாடு முழுவதிலிருந்தும் ஒற்றுமை வெளிப்படுத்தும் மையமாக மாறியது. மக்கள் போராட்டக்காரர்களுக்கு உணவு, தண்ணீர் மற்றும் பிற உதவிகளை அனுப்பினர். நாடு முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் பல நகரங்களில் ஆதரவு ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடைபெற்றன.

இயக்கம் கல்வி ஊழலை எதிர்த்த ஒரு ஒற்றை கோரிக்கையிலிருந்து அரசியல் இயக்கமாக மாறியது. ஆரம்பத்தில் கல்வி அமைச்சரின் ராஜினாமாவை மட்டுமே வலியுறுத்திய போராட்டக்காரர்கள், பின்னர் நேரடியாக பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அரசியல் பொறுப்பை கேள்விக்குட்படுத்தத் தொடங்கினர். CJP நிறுவனர் அபிஜித் திப்கே, கல்வி அமைச்சர் பதவி விலகவில்லை என்றால் அடுத்த கோரிக்கை பிரதமரின் ராஜினாமாவாக இருக்கும் என்று அறிவித்தார். இது இயக்கத்தின் அரசியல் திசை எவ்வளவு வேகமாக மாறியதைக் காட்டுகிறது.

இந்த எழுச்சியின் முக்கியமான அம்சம், இது மேலிருந்து கட்டுப்படுத்தப்பட்ட இயக்கமாக இல்லாமல், கீழிருந்து முன்னெடுக்கப்பட்ட மக்கள் இயக்கமாக இருந்ததுதான். காவல்துறை தாக்குதலின் போது இயக்கத்தின் தலைவர்கள் பலர் கைது செய்யப்பட்டிருந்தனர். இருந்தபோதிலும் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் தாங்களாகவே மீண்டும் ஒன்று திரண்டு போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தனர். தலைமை தற்காலிகமாக இல்லாத சூழ்நிலையிலும் மக்கள் இயக்கம் தொடர்ந்து முன்னேறியது. இது உண்மையான மக்கள் இயக்கங்களின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்த இயக்கத்தின் பின்னணியில் இந்திய சமுதாயத்தில் பல ஆண்டுகளாக உருவாகிக் கொண்டிருந்த சமூக-பொருளாதார நெருக்கடிகளும் இருந்தன. இளைஞர் வேலைவாய்ப்பின்மை, கல்வியின் வணிகமயமாக்கல், உயர்ந்து வரும் தனியார் கல்விச் செலவுகள், சிறு மற்றும் நடுத்தர தொழில்களின் நெருக்கடி, ஊதிய வளர்ச்சியின் மந்தநிலை ஆகியவை இளைஞர்களிடையே ஆழமான விரக்தியை உருவாக்கியிருந்தன. அதே நேரத்தில், அரசாங்கம் பொருளாதாரம் சிறப்பாக வளர்கிறது என்ற தோற்றத்தை உருவாக்க முயன்றது. இந்த முரண்பாடே பின்னர் அரசியல் வெடிப்பாக வெளிப்பட்டது.

இந்த கட்டுரை சுட்டிக்காட்டும் மற்றொரு முக்கியமான கருத்து என்னவென்றால், சமூக ஊடகங்கள் வெறும் தகவல் பரிமாற்றக் கருவியாக மட்டுமல்லாமல், அரசியல் அணிதிரட்டலுக்கான புதிய தளமாக மாறியுள்ளன என்பதாகும். CJP ஒரு பெரிய பாரம்பரிய அரசியல் கட்சியல்ல. ஆனால் திறமையான அரசியல் தொடர்பாடல், டிஜிட்டல் ஊடகப் பயன்பாடு மற்றும் இளைஞர்களின் கோபத்தை அரசியல் கோரிக்கையாக மாற்றிய திறன் ஆகியவை இந்த இயக்கத்தை தேசிய அளவிற்கு கொண்டு சென்றன.

இயக்கம் ஒரு அமைச்சரின் ராஜினாமாவை மட்டுமல்ல, இந்திய அரசின் அரசியல் அதிகாரத்தின் மீதும் கேள்விகளை எழுப்பியது. ஜூலை 23 அன்று பிரதமர் மோடி வெளியிட்ட காணொளி, கல்வி ஊழலுக்கு நடவடிக்கை எடுப்பதாக உறுதியளித்தாலும், கல்வி அமைச்சரின் ராஜினாமா குறித்து எதுவும் குறிப்பிடவில்லை. இந்த மௌனம் சமூக ஊடகங்களில் பெரும் விமர்சனத்தை ஏற்படுத்தியது. பல ஆண்டுகளாக உருவாக்கப்பட்டிருந்த “பிராண்ட் மோடி” என்ற அரசியல் பிம்பத்தில் இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பிளவை ஏற்படுத்தியது.

அதே நேரத்தில், இந்த இயக்கத்திற்கு வரம்புகளும் இருந்ததாக ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். சமூக ஊடகங்களின் வழியாக மாபெரும் மக்கள் அணிதிரட்டலை உருவாக்க முடிந்தாலும், நீண்டகால அரசியல் மாற்றத்தை உருவாக்க அமைப்புசார்ந்த அரசியல் கட்டமைப்பு தேவைப்படுகிறது. இந்திய ஜனதா கட்சி (BJP) தேர்தல் இயந்திரம் மட்டுமல்ல; அது அரசின் பல்வேறு நிறுவனங்களுடனும், ராஷ்ட்ரீய ஸ்வயம்சேவக் சங்க் (RSS) போன்ற வலதுசாரி அமைப்புகளுடனும், பெரும் முதலாளித்துவ நலன்களுடனும் இணைந்த ஒரு ஆழமான அரசியல் வலையமைப்பாக உள்ளது. எனவே தன்னிச்சையான மக்கள் எழுச்சி மட்டும் போதாது; நீடித்த அரசியல் அமைப்பு, தெளிவான சித்தாந்தம் மற்றும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சமூக இயக்கங்கள் அவசியம் என கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.

முடிவாக, இந்த மாணவர் எழுச்சி இந்திய அரசியலில் ஒரு தனித்துவமான திருப்புமுனையை உருவாக்கியுள்ளது. கல்வி ஊழலுக்கு எதிராகத் தொடங்கிய போராட்டம், அரசின் அதிகாரப் பயன்பாடு, ஜனநாயக உரிமைகள், வேலைவாய்ப்பின்மை, பொருளாதார சமத்துவமின்மை மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற பரந்த கேள்விகளை எழுப்பும் மக்கள் இயக்கமாக வளர்ந்தது. இது ஒரு அமைச்சரின் ராஜினாமாவைத் தாண்டி, இந்திய இளைஞர்கள் தங்கள் அரசியல் சக்தியை உணரத் தொடங்கிய ஒரு வரலாற்றுத் தருணமாகப் பதிவாகியுள்ளது. இத்தகைய எழுச்சிகள், சமூக அதிருப்தி அரசியல் வடிவம் பெறும் போது வரலாற்றின் திசையே மாறக்கூடும் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவூட்டுகின்றன.