நினைவேந்தலை தடுக்கவும் யுத்த வெற்றியை நிலைநாட்டும் இனவாதம்

நினைவேந்தலை தடுக்கவும் யுத்த வெற்றியை நிலைநாட்டும் இனவாதம்

இலங்கை வரலாற்றில் 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் நடந்த நிகழ்வுகள் வெறும் போர் முடிவு மட்டுமல்ல, பாதிக்கப்பட்ட ஒரு இனக்குழுவின் வாழ்வுரிமைக்கான நீடித்த போராட்டத்தின் அடையாளமாகும். முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் என்பது தமிழ் மக்களுக்கு தங்கள் உறவுகளை இழந்த வலியை நினைவுகூரவும், நீதிக்கான குரலை எழுப்பவுமான எழுச்சிகரமான நாளாகும். ஆனால் இந்த நினைவேந்தலைத் தடுப்பதற்கும், யுத்த வெற்றியை தேசிய அடையாளமாக ஒருதலைப்பட்சமாக முன்னிறுத்துவதற்குமான முயற்சிகளில் ஆழமான இனவாதப் பின்னணி தெளிவாகத் தெரிகிறது. இச்சந்தர்ப்பத்தில் சில இடங்களில் நினைவு நிகழ்வுகள் நடைபெற்றாலும், பெரும்பாலான பகுதிகளில் அரசாங்கத்தின் தடைகளும், இனவாத சக்திகளின் தூண்டுதலும் வெளிப்படையாக அரங்கேறின.

நினைவேந்தலுக்கு எதிரான தடுப்பு நடவடிக்கைகள்

வெள்ளவத்தை கடற்கரை

சிவில் சமூக அமைப்புகளும் இளைஞர்களும் இணைந்து, முள்ளிவாய்க்காலில் உயிரிழந்தவர்களை நினைவுகூரும் வகையில் அமைதியான நிகழ்வுக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். சுடர் ஏற்றுதல், மலர் அஞ்சலி, அகவணக்கம், பொதுமக்களுக்கு கஞ்சி வழங்கல் போன்ற நிகழ்ச்சிகள் திட்டமிடப்பட்டிருந்தன; நூற்றுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் கலந்துகொள்ள ஆயத்தமாக இருந்தனர்.

நிகழ்வை தடுக்கவும் குழப்பவும் முற்பட்டவர்கள்:

பொலிஸார்: பெருமளவிலான பொலிஸார் அங்கு குவிக்கப்பட்டனர்; நினைவுச் சின்னங்கள், பதாகைகள், சுவரொட்டிகள் வைக்கவிடாமல் தடுத்தனர். “உங்களுக்கு அனுமதி இல்லை” என்ற காரணம் காட்டி நிகழ்வை முற்றிலுமாக நிறுத்த முயன்றனர்.
தேசியவாத / இனவாத அமைப்புகள்: சிங்கள ராவய, தேசிய பாதுகாப்பு இயக்கம் போன்ற அமைப்புகளைச் சேர்ந்தவர்கள் குழுவாக வந்தனர். “இது பயங்கரவாத நினைவு”, “நாட்டைப் பிரிக்க முயல்கிறீர்கள்” என்று கூச்சலிட்டு, தகாத வார்த்தைகளால் திட்டி, மக்களை அச்சுறுத்தினர். நிகழ்வை கலைத்துவிடும் நோக்குடன் முற்றுகையிட்டனர்.
உள்ளூர் அரசியல்வாதிகள்: சில அரசியல்வாதிகள் அங்கு வந்து பொலிஸாருக்கு அழுத்தம் கொடுத்தனர்; நிகழ்வை எந்தவகையிலும் தொடரவிடக்கூடாது என்று வலியுறுத்தினர்.

நடைபெற்ற முக்கிய நிகழ்வுகள்:

முதலில் பொலிஸாரும் இனவாதிகளும் தடுத்தபோதும், மக்கள் விடாப்பிடியாக நின்று சுடரேற்றி அஞ்சலி செலுத்தினர். எதிர்ப்பாளர்கள் குறுக்கிட்டதால் சிறிது நேரம் மோதல் சூழலும் குழப்பமும் நிலவியது. பொலிஸார் இரு தரப்பையும் பிரித்து வைத்த போதிலும், நினைவேந்தலை அவசரமாக முடிக்க வைத்தனர். முடிவில், “இனி எந்த இடத்திலும் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை நடத்தக்கூடாது” என்று கண்டிப்பான எச்சரிக்கை விடுத்து மக்களை கலைத்து அனுப்பினர்.

யாழ்ப்பாணம்

– நினைவேந்தல் முற்றம்: முற்றிலுமாக இராணுவக் காவலில் வைக்கப்பட்டது. அனைத்து நுழைவாயில்களும் அடைக்கப்பட்டன; யாரையும் உள்ளே செல்லவிடாமல் தடுத்ததால், அங்கு சுடர் கூட ஏற்ற முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.

– பொது இடங்கள்: வீதிகளில் அதிகளவிலான பொலிஸ் மற்றும் இராணுவப் பாதுகாப்பு நிலைநாட்டப்பட்டது. மாணவர்களும் இளைஞர்களும் குழுவாக செல்வதைத் தடுத்தனர். யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக வளாகத்திற்குள் மாணவர்கள் நினைவேந்தல் நடத்த முயன்றபோது, பாதுகாப்புப் படையினர் வளாகத்திற்குள்ளேயே நுழைந்து நிகழ்வை கலைத்தனர்; சில மாணவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர்.

கொழும்பு பூந்தமல்லி / காட்டானக்குடா

சிறைச்சாலைகள் அருகில் காணாமல் போனோர் மற்றும் தடுத்து வைக்கப்பட்டோரின் உறவினர்கள் கூடி அஞ்சலி செலுத்த முயன்றபோது கடுமையாகத் தடுக்கப்பட்டனர். கொழும்பு புறநகர் பகுதிகளில் வீடுகளில் கூட சுடர் ஏற்றியவர்களை விசாரணை செய்து அச்சுறுத்தினர்; பதாகைகள் வைத்திருந்தால் உடனே அகற்றும்படி கட்டளையிடப்பட்டது.

கிழக்கு மாகாணம் (பட்டிருக்கோளை, கல்முனை, திருகோணமலை)

– வீதி ஊர்வலங்கள்: முன்னர் ஆண்டுதோறும் அமைதியாக நடைபெற்று வந்த நினைவு ஊர்வலங்களுக்கு இம்முறை முழுமையான தடை விதிக்கப்பட்டது.

– கடற்கரை நினைவு: கடற்கரைகளில் மலர் தூவவும், சுடர் ஏற்றவும் அனுமதி மறுக்கப்பட்டது; நிகழ்வுகள் நடைபெறும் என எதிர்பார்த்த இடங்களில் பொலிஸார் முன்கூட்டியே வந்து காத்திருந்தனர்.

– வழிபாட்டுத் தலங்கள்: முருகன் கோவில், பள்ளிவாசல் பகுதிகளில் கூடிய மக்களை, “கலைந்து செல்லுங்கள்” என்று எச்சரித்து வலுக்கட்டாயமாக கலைத்தனர்.

இவ்வாறு அமைதியாக நினைவு கூர முயன்றவர்களை அரசாங்கமும் இனவாத தரப்பும் இணைந்து தடுக்கவும், குழப்பவும் முயன்ற போதிலும், மக்கள் தங்கள் உரிமையை உணர்ந்து அஞ்சலி செலுத்தி, நினைவை நிலைநாட்டினர்.

ஒரே நேரத்தில் அரங்கேறும் யுத்த வெற்றி கொண்டாட்டம்

நினைவேந்தலை முழுமையாக தடுத்த அதே நேரத்தில், அரசும் பாதுகாப்புத் துறையும் இணைந்து “தேசிய வெற்றி விழா” என்ற பெயரில் மிகப்பெரிய அளவிலான கொண்டாட்டங்களை நடத்தி வருகின்றனர். இவை வெறும் நிகழ்வுகள் அல்ல; ஒரு முழு வரலாற்றையும் மாற்றி எழுதவும், ஒரு இனத்தின் மீதான ஆதிக்கத்தை சட்டரீதியாகவும் சமூகரீதியாகவும் நிலைநாட்டவும் மேற்கொள்ளப்படும் தொடர் நடவடிக்கைகளாகும்.

கொழும்பு மற்றும் தெற்கில் நிலைமை

– பாதுகாப்பு அமைச்சு ஏற்பாடுகள்: கொழும்பு சுதந்திரச் சதுக்கம், காலி, கண்டி போன்ற முக்கிய இடங்களில் இராணுவம், கடற்படை, விமானப்படை ஆகியவற்றின் அணிவகுப்புகள், வீரர்களுக்கான மரியாதை செலுத்தும் நிகழ்வுகள், போர் வெற்றியைப் புகழும் கண்காட்சிகள் போன்றவை விமர்சையாக நடந்து வருகின்றன. “நாங்கள் நாட்டைப் பயங்கரவாதத்திலிருந்து காப்பாற்றினோம்” என்ற ஒருதலைப்பட்ச செய்தி முழு நாட்டுக்கும் பரப்பப்படுகிறது.

– ஊடக முனைப்பு: அரசாங்க ஊடகங்கள் முழுவதும் இதையே முன்னிறுத்திப் பேசுகின்றன; “வீர வரலாறு”, “தேசிய பாதுகாப்பு”, “தேசிய ஒற்றுமை” என்ற பெயரில் போர் முடிவை மட்டுமே பெரிதுபடுத்திக் காட்டுகின்றன. ஆனால் போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் நடந்த பாரிய இழப்புகள், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வலிகள், மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட பேசப்படுவதில்லை.

– கல்வி முறை: பாடசாலைகள் மற்றும் கல்லூரிகளில் மாணவர்களுக்கு “யுத்த வெற்றியின் சிறப்பு” பற்றிய விளக்கங்கள், கட்டுரைப் போட்டிகள், ஓவியப் போட்டிகள் நடத்தப்படுகின்றன. புதிய தலைமுறைக்கு உண்மையான வரலாற்றை மறைத்துவிட்டு, ஒருதலைப்பட்சமான கதையை மட்டுமே கற்பிக்கும் முயற்சி தீவிரமாக மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

வடக்கு-கிழக்கில் முரண்பட்ட நிலைமை

– கட்டாயக் கொண்டாட்டம்: யாழ்ப்பாணம், முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி, திருகோணமலை போன்ற பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் கூட இராணுவ முகாம்கள் முன்பாக வெற்றி விழாக்கள் நடத்தப்படுகின்றன. பொதுமக்களும் அரசு ஊழியர்களும் கலந்துகொள்ளும்படி வற்புறுத்தப்படுகின்றனர். “இது முழு நாட்டின் வெற்றி” என்று அரசு அழைத்தாலும், உள்ளூர் மக்கள் தங்கள் வலிகளுக்கு மதிப்பில்லாத நிலையில் இந்த நிகழ்வுகளை வெறுப்போடும் அமைதியோடும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

– இரட்டை நெறிமுறை: மக்கள் தங்கள் உறவுகளை நினைவுகூர ஒரு நிமிடம் கூட இடமளிக்கப்படாத அதே இடத்தில், அதே நேரத்தில் “வெற்றி கொண்டாட்டம்” கோலாகலமாக நடைபெறுகிறது. இதுவே மிகப்பெரிய இனவாதத்தின் வெளிப்பாடாகும்: ஒருவரின் வெற்றி கொண்டாட்டம் மற்றவரின் வலியை முற்றிலுமாக மறைத்து, புறக்கணிப்பதாக அமைகிறது.

இந்த நடவடிக்கைகளின் முக்கிய நோக்கமும் பின்னணியும்

வரலாற்றை மாற்றி எழுதுதல்: 2009 மே மாதம் நடந்த நிகழ்வுகளை, “ஒரு இனத்தை அழித்தல் அல்ல, தீமையை வென்று அமைதி கொணர்தல்” என்று உலகறியச் செய்யும் முயற்சி தொடர்கிறது. போர்க்குற்றங்கள், இன அழிப்பு, மனித உரிமை மீறல்கள் எதுவும் நடக்கவில்லை என்று நிரூபித்து, உண்மையான வரலாற்றை மறைக்கும் சதி தீவிரமாக நடக்கிறது.
அதிகாரத்தை நிலைநாட்டல்: “நாங்கள் வென்றோம், நீங்கள் தோற்றீர்கள்; எனவே நாங்கள் சொல்வதுதான் சட்டம், நாங்கள் எழுதுவதுதான் வரலாறு” என்ற மேலாதிக்க மனோநிலையை நாட்டில் வலியுறுத்துவதே இதன் அடிப்படை நோக்கம். நினைவேந்தலைத் தடுப்பதும், வெற்றியைக் கொண்டாடுவதும் இந்த அதிகாரத்தை நிலைநாட்டும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாகும்.
தமிழ் அடையாளத்தை அழித்தல்: இன்று முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் என்பது வெறும் நினைவு நாளாக மட்டுமல்லாமல், தமிழ் மக்களின் இன அடையாளமாகவும், நீதிக்கான கோரிக்கையாகவும், வாழ்வுரிமைக்கான போராட்டமாகவும் மாறியுள்ளது. அதனால்தான் இந்த நினைவை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக ஆதிக்க இனத்தின் கதையை மட்டுமே நாட்டின் வரலாறாக மாற்ற அரசு முயல்கிறது.

இலங்கை என்ற நாடு ஜனநாயகமற்றது, மனித உரிமைகளை மதிக்காத நாடு என்பதை தொடர்ச்சியாக ஆட்சிக்கு வந்த அனைத்து அரசாங்கங்களும் நிரூபித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. தற்போதைய அனுர குமார திசாநாயக்க அரசாங்கமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல — நினைவுரிமையை மறுக்கும், வரலாற்றைப் புரட்டும் இதுபோன்ற அடக்குமுறைகளை எதிர்த்து, நீதி, சமத்துவம், சுதந்திரம் கோரி நாம் அனைவரும் ஒரு போராட்ட சக்தியாக ஒன்றிணைய வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு தள்ளப்பட்டுள்ளோம்.

மதன்