ஈரான்: அடக்குமுறையின் இருளில் மீண்டும் எழும் மக்களின் புரட்சி

மீண்டும் ஒருமுறை, ஈரான் கடுமையான வாழ்க்கைச் சுமைகள், அடக்குமுறை மற்றும் அழுகிப் போன ஆட்சியியல் மேட்டுக்குடி அமைப்புகளுக்கு எதிராக ஒரு துணிச்சலான பெருமக்கள் எழுச்சியை கண்டுள்ளது. இந்தப் போராட்டங்களில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் தங்கள் உயிர்களை இழந்துள்ளனர். புதிய ஆண்டின் தொடக்கம், பொருளாதார வீழ்ச்சியின் தாக்கங்களுக்கும், சர்வாதிகார மதஆட்சிக்கும் எதிரான புதிய எதிர்ப்பலை எழுந்த நிலையில், ஈரானிய ஆட்சி அதற்கு இன்னொரு கொடூரமான அடக்குமுறையால் பதிலளித்துள்ளது. உயிரிழப்புகளின் சரியான எண்ணிக்கை இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. இருப்பினும், 3,000-க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இவர்களில் பெரும்பாலானோர் போராட்டக்காரர்களும், அப்பாவி பொதுமக்களுமே.

மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படாத “உயர் தலைவர்” அலி காமெனீ, ஜனவரி 17 அன்று “பல ஆயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டனர்” என்று கூறியபோது, அந்தக் கொலைகளுக்குப் போராட்டக்காரர்களே பொறுப்பு என பழி சுமத்தினார். கைது செய்யப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை 20,000-ஐத் தாண்டியுள்ளதாகத் தெரிகிறது. இது, ஆட்சி எந்த அளவிற்கு தன்னுடைய பொறுப்பை மறைத்து, மக்களையே குற்றவாளிகளாக்குகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

கடந்த எட்டு ஆண்டுகளில், ஈரானிய ஆட்சி எதிர்கொண்ட ஏழாவது தன்னிச்சையான பெருமக்கள் எழுச்சி இதுவாகும். ஒவ்வொன்றும் அளவிலும், கால அளவிலும், பங்கேற்ற சமூகப் பிரிவுகளிலும் வேறுபட்டிருந்தாலும், அவை அனைத்தும் ஒரே உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன: ஈரானிய மக்கள் இந்த ஆட்சியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இந்த முறை, அரசின் 2026/27 நிதியாண்டு பட்ஜெட் அறிவிப்பும், ஈரான் நாணயத்தின் தொடர்ச்சியான வீழ்ச்சியும் போராட்டங்களுக்கு நேரடி தூண்டுகோல்களாக அமைந்தன. டிசம்பர் 28 அன்று, தெஹ்ரானின் கடைவீதிகளில் வியாபாரிகளும் தொழிலாளர்களும் போராட்டத்தில் இறங்கியதன் மூலம் இந்த இயக்கம் தொடங்கியது. அதிசயமாக, இது 2017-ல் எரிபொருள் விலை உயர்வுக்கு எதிரான போராட்டம் வெடித்த நாளின் எட்டாவது ஆண்டு நினைவுதினமாகவும் அமைந்தது.

இந்த எழுச்சி விரைவில், 2022-ல் மஹ்சா அமினியின் மரணத்திற்குப் பின்னர் உருவான “பெண், வாழ்வு, சுதந்திரம்” இயக்கத்திற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட மிகப் பெரிய இயக்கமாக மாறியது. “முறையற்ற உடை” அணிந்திருந்ததாகக் கூறி கைது செய்யப்பட்ட மஹ்சா அமினி, ஒழுக்கக் காவல் (morality police) காவலில் கொல்லப்பட்ட சம்பவம், ஈரானிய ஆட்சியின் அடக்குமுறை முகத்தை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தியது. அந்த இயக்கம், பெண்களின் உரிமைகள் மட்டுமல்ல, சமூக மற்றும் அரசியல் சுதந்திரங்களே ஈரானிய மக்களின் மையக் கோரிக்கைகள் என்பதை தெளிவுபடுத்தியது.

2025 இறுதியும் 2026 தொடக்கமும், இந்த புதிய இயக்கம் வேகமாக வளர்ந்த காலமாக இருந்தது. மாணவர்கள், தொழிலாளர்கள், இளைஞர்கள், நடுத்தர வர்க்கம் என பல்வேறு சமூகப் பிரிவினரும் இதில் இணைந்தனர். ஆரம்பத்தில் சிறிய அளவில் தொடங்கிய போராட்டம், குறுகிய காலத்திலேயே நாடு முழுவதும் பரவி, ஒரு தேசிய அளவிலான எழுச்சியாக மாறியது.

ஈரானின் தற்போதைய பொருளாதார நெருக்கடியின் வேர்கள் நீண்ட காலமாகவே உள்ளன. 1987-ல் அமெரிக்கா விதித்த தடைகளும், 2006-ல் ஐக்கிய நாடுகள் சபை அவற்றை விரிவுபடுத்தியதும், ஈரானிய பொருளாதாரத்தை கடுமையாக பாதித்தன. 2015-ல் JCPOA அணு ஒப்பந்தம் மூலம் சில தடைகள் நீக்கப்பட்டாலும், 2018-ல் டிரம்ப் நிர்வாகம் அந்த ஒப்பந்தத்திலிருந்து விலகி, தடைகளை மீண்டும் கடுமையாக்கியது. பைடன் நிர்வாகமும் அதையே தொடர்ந்தது. கடந்த ஆண்டு பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி ஆகியவை கூட, ஐ.நா.-வில் ஈரானுக்கு எதிரான தடைகளை மீண்டும் கொண்டு வர முயன்றன.

இதன் விளைவாக, இன்று ஈரானில் பணவீக்கம் கட்டுப்பாடின்றி உயர்ந்துள்ளது. 2025-ல் அதிகாரப்பூர்வமாக மொத்த பணவீக்கம் 42% என்றும், உணவுப் பொருட்களுக்கான பணவீக்கம் 72% என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. வேலைவாய்ப்பு இழப்பு பொதுவாக 8%-ஐத் தாண்டியுள்ள நிலையில், இளைஞர்களிடையே அது 20%-ஐத் தாண்டுகிறது. இது ஒரு முழு தலைமுறையையே நம்பிக்கையிழப்புக்கும் கோபத்திற்கும் தள்ளியுள்ளது.

ஆனால் இந்தப் போராட்டங்கள் வெறும் பொருளாதார கோரிக்கைகளுக்கானவை அல்ல. “பெண், வாழ்வு, சுதந்திரம்” இயக்கம், ஈரானிய மக்கள் அரசியல் சுதந்திரம், சமூக சமத்துவம் மற்றும் மனித மரியாதை ஆகியவற்றையே அடிப்படையாகக் கோருகின்றனர் என்பதை வெளிப்படுத்தியது. பொருளாதார துன்பமும் அரசியல் அடக்குமுறையும் இணைந்து, இந்த எழுச்சிக்கு வலுவான அடித்தளமாக அமைந்துள்ளன.

இதனுடன் சேர்ந்து, நீர்வள நெருக்கடியும் ஈரானை உலுக்கி வருகிறது. காலநிலை மாற்றம் மற்றும் பலவீனமான உள்கட்டமைப்பு காரணமாக, பல பகுதிகளில் குடிநீர் கூட கிடைக்காத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. தெஹ்ரானில் நீர்வளம் குறைந்து வருவதால், தலைநகரை மாற்ற வேண்டுமா என்ற கேள்வியே அரசியல் விவாதமாக மாறியுள்ளது. ஒரு கோடி மக்களில் ஒரு பகுதியை வேறு பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்க்க வேண்டிய அபாயம் இருப்பதாக கூட ஈரான் அதிபர் எச்சரித்துள்ளார்.

அரசியல் ரீதியாகவும், ஆட்சியின் மீது மக்களின் நம்பிக்கை முற்றாக சரிந்துள்ளது. 2024 அதிபர் தேர்தலில் 40%க்கும் குறைவான வாக்குப்பங்கேற்பும், இலட்சக்கணக்கான செல்லாத வாக்குகளும் பதிவானது, இந்த ஆட்சி மக்களின் மனங்களில் தனது சட்டபூர்வத் தன்மையை இழந்துவிட்டது என்பதற்கான தெளிவான சான்றாகும்.

இந்நிலையில், ஈரானிய ஆட்சி தனது அடக்குமுறையை மறைக்க, “ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு” என்ற ஜனரஞ்சக மொழியையும், மத அடிப்படையிலான சித்தாந்தத்தையும், இப்போது பாரசீக தேசியவாதத்தையும் ஒன்றிணைத்து பயன்படுத்துகிறது. வெளிநாட்டு சக்திகளுக்கு எதிராக நிற்பதாக காட்டிக் கொண்டு, உள்நாட்டில் மக்கள்மீது நடத்தும் வன்முறைகளை மறைப்பதே இதன் நோக்கம்.

“புரட்சிக் காவல்படை” மற்றும் பஸிஜ் போன்ற படைகள், இந்த ஆட்சியின் முக்கிய தூண்களாக உள்ளன. ஒருபுறம் அவர்கள் மத-அரசியல் சித்தாந்தத்தில் நம்பிக்கை கொண்டுள்ளனர். மறுபுறம், ஆட்சி வீழ்ந்தால் தாங்கள் பழிவாங்கலுக்கும் தண்டனைகளுக்கும் உள்ளாக நேரிடும் என்ற ஆழமான அச்சம் அவர்களை கட்டிப்போட்டுள்ளது. இதுவே அவர்களை ஆட்சியின் மிகக் கொடூரமான அடக்குமுறை இயந்திரமாக மாற்றியுள்ளது.

சர்வதேச அளவிலும் ஈரானின் நிலை பலவீனமாகியுள்ளது. ஒருகாலத்தில் “எதிர்ப்பு அச்சு” என அழைக்கப்பட்ட கூட்டணி இன்று பெரிதும் சிதைந்துள்ளது. சிரியா, லெபனான், காசா, யேமன் ஆகிய பகுதிகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், ஈரானின் பிராந்திய செல்வாக்கை கடுமையாகக் குறைத்துள்ளன.

இந்த அடக்குமுறை இறுதியான தீர்வா என்ற கேள்வி இன்னும் திறந்தவையாகவே உள்ளது. 2019-ல் “இரத்த நவம்பர்” இயக்கம் நசுக்கப்பட்டது. ஆனால் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதைவிடப் பெரிய “பெண், வாழ்வு, சுதந்திரம்” எழுச்சி வெடித்தது. வரலாறு, ஒரே வடிவில் அல்லாதபோதிலும், ஒரே உள்ளடக்கத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புவதை காட்டுகிறது.

இதனால், இன்றைய அடக்குமுறையும் இறுதி அல்ல. ஆனால் எதிர்கால எழுச்சிகள் வெற்றி பெற வேண்டுமானால், கடந்த அனுபவங்களில் இருந்து அரசியல் பாடங்களை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தன்னிச்சையான போராட்டங்கள் முக்கியமானவை. ஆனால் அவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் அமைப்பும், தெளிவான அரசியல் திட்டமும், புரட்சிகர தலைமையும் இல்லாமல், நிரந்தர சமூக மாற்றம் சாத்தியமில்லை.

இறுதியாக, ஈரானில் நடைபெறும் போராட்டம் ஒரு நாட்டின் உள் பிரச்சினை மட்டுமல்ல. அது உலக முதலாளித்துவ அமைப்புக்கும், மதத்தின் பெயரிலான அடிப்படைவாதத்திற்கும்  எதிரான ஒரு பெரிய போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும். ஈரானிய மக்கள் போராடுவது, வெறும் ஆட்சிமாற்றத்திற்காக அல்ல; உண்மையான ஜனநாயகமும், சமூக நீதி நிலவும் குடியரசு ஒன்றுக்காகவே. அதாவது, 1979-ல் பல ஈரானியர்கள் கனவு கண்ட, உண்மையான, ஜனநாயகமான “ஏழைகளின் குடியரசு” (Republic of the Poor) ஒன்றுக்காக.